معرفی آفشید

سلام

دوستاي عزيز

مي‌خوام از اين به بعد داستانك هم داخل وبلاگ بذارم. البته من نويسنده نيستم ولي گاهي مطالبي وجود داره كه حاصل تجربيات شخصي خودم نيست و ارزش مطرح شدن داره يا گاهي حس مي‌كنم كه مفهوم، احساس يا مطلب خاصي رو مي‌شه با يه ماجراي نيمه خيالي نيمه واقعي توضيح داد اين مطالب رو همانطور كه گفتم با عنوان داستانك مي‌ذارم و اميدوارم اگه از اينجا رد شديد يه يادگاري گوشه‌ش بنويسيد. چه باربط به داستان چه بي ربط

اسم قهرمان این داستانکها هم خواهد بود «آفشید» یعنی شکوه خورشید. و هیچ جنسیت خاصی هم به عنوان پیش فرض نداره. می تونه گاهی زن باشه گاهی مرد. و شخصیتش توی داستانک های مختلف متفاوته

 

نمي دونم اسمشو چي بذارم

24/07/88

خدايا سلام

هر چقدر هم كه دور برم، باز پيش تو بر‌مي‌گردم.دلتنگي برم مي‌گردونه خونه اينكه هرجا كه باشم، در بهترين يا بدترين شرايط دلتنگ تو مي‌شم. باز يه روز يادم مياد كه چقدر توي اين دنيا دلم تنگ مي‌شه. يادم مياد كه اينجا وطنم نيست ... من اينجا از تو دورم و يادم مياد چقدر محبت تو رو مي‌خوام. ... الان چقدر دلم مي‌خواد گريه كنم! حقيقتش اشكام هم توي چشام منتظرن ولي ...

معمولاً دلت براي چيزي يا كسي تنگ مي‌شه كه كنارت نيست ... من دلم براي تو تنگه كه كنارمي!!! مي‌خوام با صداي بلند از ته دلم گريه كنم اما نمي‌شه.

خدايا ... منو ببخش ... از اينكه تركت كردم ... بي‌خبر رفتم ... دلم تنگه ... مي‌خوام برگردم خونه ... نمي‌دونم مي‌دوني چقدر متأسفم؟

 

خداحافظ

23/2/88 چهارشنبه

خدايا سلام

خدايا سلام. من دارم سقوط مي‌كنم! ديگه نمي‌خوام افسرده باشم. از اضطراب بيزارم به همين خاطر خودم رو سرگم مي‌كنم. چون ايمانم قوي نيست. چون من شكست خوردم. چون من لايق عشق تو نيستم. باشه ... من كم تحملم ... ديگه ازت عشق نمي‌خوام. شكستم رو مي‌پذيرم. ديگه ... امتحانم نكن. من قبول نشدم، حتي تجديد هم نشدم. من ... مردود شدم. تمام مواد!

با سرافكندگي از دايره طالبان تو خارج مي‌شم.

تشکر

سلام

اول بايد يه تشكر جانانه از صميم قلب داشته باشم از تمام دوستاني كه اومدن، خوندن، نظر دادن يا ندادن. ممنون. منت گذاشتين. شايد خودتونم ندونيد كه حضورتون گاهي چه قوت قلبيه براي يه آدم دلتنگ. خدا رو شكر مي‌كنم كه هستيد.

 حالا هم اين عيد بزرگ رو به همه آدما – هر چي كه هستن - تبريك مي‌گم. اين عيد ابراهيمه آدمي كه هميشه بهش غبطه خوردم خيلي هم زياد. و خدا رو شكر مي‌كنم كه جاي اون نبودم چون برام مسلمه كه بدجوري خراب‌كاري مي‌كردم!!!!!!

 از آخرين پستي كه گذاشتم خيلي گذشته. نه اينكه توي اين مدت چيزي ننوشته باشم ... نه. من توي هر كاغذ و دفتر و فايلي كه گير بيارم چيز مي‌نويسم. ولي فرصت براي گذاشتن مطالب نداشتم. گاهي سرعت جگرسوز اينترنت ديال آپ، گاهي گرفتاري روزمره، گاهي هم سرگرداني هاي بي پايان روح گمشده‌ام! و البته وسواسم كه نبايد كلامي توي وبلاگم بنويسم كه از ته دلم نباشه.

 دو تا از نوشته‌هام رو مي‌ذارم كه شايد فاصله بين دو تاريخش كمي گوياي يكي از علت‌هاي تاخير طولاني مدت من باشه

 

قهر و آشتی

نمی دونم چندمه ... احتمالاً 11/10 باشه پنج شنبه شب

باید یه چیزی رو بهت بگم ... من ناامید شدم. از تو ... در واقع از خودم. ... کفره؟ بذار بگم ... یه قراری داشتم با خودم باید با تو حرف بزنم حتی اگه گله باشه. حالا هم دارم بهت می گم ناامید شدم دیگه ... تو ... حتی تو هم کمکم نمی کنی! برای اینکه آدم بهتری بشم ... انگار یه موج افسردگی تو راهه ... هوا ابری و سرده ... همه مریضن ... من ناامید و خسته ام و تو انگار اصلاً نمی بینی منو ... یا انگار اصلاً برات اهمیت ندارم ... چون ابراهیم، محمد، علی، فاطمه، یوسف ... حسین نیستم؟ پس اهمیت ندارم؟ منو خلق کردی و ولم کردی توی دنیا که هر چه پیش آمد؟... که زندگیم رو هرز بدم؟ هرچی فریاد می زنم هیچی نمی‌گی فقط نوشتي اونا كافرن ... خودشون كافر شدن ... خسته‌م ... از تو هم خسته‌م ... اگه امشب بميرم با چيزايي كه نوشتم يه سر مي‌رم تو جهنم ... ولي ديگه اهميت نداره ... دلم مي‌خواست پزشك بشم ... جراح عمومي ... نشد ... دلم مي‌خواد زبان رو تكميل كنم، موسيقي ياد بگيرم، دانشگاه برم، برنامه‌نويسي ياد بگيرم نمي‌شه . و ... من تلاش كردم از چيزايي كه دارم استفاده بكنم ولي ... مثل هميشه تا با يه برنامه‌ريزي كاري رو شروع مي‌كنم همه چيز سر راهم قد علم مي‌كنه. مثل فيلم نمايش ترومن ... موقعي كه مي‌خواست از شهر خارج بشه هزار تا ماشين جلوش سبز مي‌شدن!!! همه چيز مزخرفه ... زندگيم يه شوخي بي مزه مسخره‌ست. همه چيز بي‌معنيه ... خوردن .. خوابيدن .. بيدار شدن .. زندگي كردن ... ... ... ... نماز خوندن! ....

به سكوتت ادامه بده و شاهد ضايع شدن بنده‌ت باش ... گويا برات هيچ اهميتي ندارم. نگو «نشانه‌ها را چنين واضح فرستاديم» چون من نمي‌فهمم چي گفتي ... من منظورت رو نمي‌فهمم ... بعداً نگي حجت رو تموم كرده بودما ... من حرفات رو نفهميدم

.

.

.

.

.

.

.خدايا منو ببخش

ديشب موقع خواب خيلي بد باهات حرف زدم ...

تمام بي‌عرضگي‌هاي خودم رو انداختم گردن تو ... حرفايي زدم كه به هيچكدومش معتقد نبودم. اما چون دلتنگ بودم گفتم. مي‌دونم كه تو خدايي و من بايد پروا داشته باشم ولي معبود بزرگوارم ... تو گفتي كه هر چه مي‌خواهد دل تنگت بگو. من گستاخ و نافرمان نيستم ... من فقط

                                           كم طاقت و نادانم.

آخه من بايد با تو حرف بزنم ... حتي اگه قهرم! و تو بهتر از هر كس ديگه توي تمام عالم حال دلم رو مي‌فهمي.

... بهت گفتم برات اهميت ندارم ... گفتم بنده‌هايي رو كه دوست داشتي خلق كردي و بقيه مثل من برات مهم نيستن ... بود و نبودمون برات اهيمت نداره و من خودمو مسخره كردم كه هي دنبالت مي‌دوم و عشقت رو مي‌خوام ... چون من بهتر نمي‌شم ... حتي ... حتي تصميم گرفتم براي نماز صبح هم از جام بلند نشم!!!!

صبح موبايلم زنگ زد. خاموشش كردم و خوابيدم. قرار نيست براي نماز بيدار شم. ناسلامتي قهرم!!! چند دقيقه بعد مامان داشت ناله مي‌كرد پريدم و پيدارش كردم!!! خوابم كاملا پريده بود. خنده‌م گرفته بود. اينو مي‌ذارم به حساب اينكه داري مي‌گي:‌ خره تو برام مهمي ... برام اهميت داري ... (مي‌دونم كه اينطوري حرف نمي‌زني مي‌دونم كه تو از تمام تصورات من منزهي ولي اجازه بده اينطور فكر كنم اينطور احساس محبت بيشتري بهت دارم مگه نه اينكه رابطه بنده و خالق نزديك ترين رابطه بين دو موجوده؟) ممنون ... منو ببخش و حرفام رو به دل نگير. آخه من به غير تو كسي رو ندارم كه بهش غر بزنم. من فقط يه بنده‌م تنها و بي پناه و تو خدايي بزرگ و بي‌نياز.

با تمام نقص ها و گناهام چشم اميد به بخشايش تو دارم. آشتي؟

جمعه نمي‌دونم 12 يا 13 يا 14 دي 87

 

دنیاهای موازی

همه چيز رو دوباره مرور مي‌كنه. «كجا اشتباه كردم؟ من كه سعي كردم درست

زندگي كنم؟ مسؤوليت‌هايي رو پذيرفتم كه وظيفه‌م نبوده. از خواسته‌هاي مشروع و

برحقم گذشتم. حاضر نشدم به خاطر پول دروغ بگم. حاضر نشدم سرمايه‌ي كوچولوم

رو حتي توي بانك بذارم و ازش سود بگيرم. عمداً و براي خنك كردن دلم كسي رو آزار

ندادم. صبوري كردم با تمام وجودم سعي كردم درستكار باشم. «او» رو در نظر داشتم.

لحظه‌هايي كه خسته شدم، بريدم بخاطر «او» بخاطر از دست ندادن محبتش موندم.

مي‌تونستم برم نه؟ مي‌تونستم با زبانم بعضي‌ها رو چنان بسوزونم كه آه از نهادشون

بلند بشه. ولي ... نكردم ... مي‌تونستم و نكردم ... پس چرا كارا هر چه بيشتر پيچ

مي‌خوره؟ چرا انگار همه چيز داره خرابتر مي‌شه؟ چرا گاهي از افسردگي ناي نفس

كشيدن هم ندارم؟ چرا هرچي بيشتر مي‌دوم كمتر به دست ميارم؟ احساس مي‌كنم

ديگه از پس زندگي بر نميام ... چرا اينقدر ساكته؟ چرا انگار فراموش كرده يه موجودي

رو خلق كرده؟ همينطوري ولم كرده؟ كجاي كارم اشتباه بوده؟ اين تلاش آخرم هم

نتيجه نداد چه مدته كه طرحم رو به كميته ارزشيابي ... دادم ولي گويا شركت

نپذيرفته منم حاضر نيستم ديگه زنگ بزنم. حالا بايد با اين همه بدهي چه كنم؟» باز

توي خيابونه بين اين قدم تا قدم بعديش هزار سال فاصله‌ست. اما اين افكار با سرعت

نور توي سرش مي‌چرخن. هوا تاريكه. توي پاييز زود شب مي‌شه. چقدر خيابون

شلوغه. مثل هميشه. مردم واسه خودشون توي خيابون مي‌چرخن انگار اصلا مهم

نيست كه يه روح بزرگ ... داره توي يه جسم كوچيك احساس خفگيش رو فرياد

مي‌زنه. انگار براي هيچ كس مهم نيست ... به اطراف نگاه مي‌كنه دنيا با اين بزرگي

چقدر براش كوچيك شده! اما علاوه بر اين همه آدم موجودات ديگه‌اي هم توي خيابون

هستن ... هول شدن مشوشن دور او مي‌چرخن، نگرانشن! هر بار كه نگاه

بي‌هدفش رو بالا مياره اونا چند بار جا به جا مي‌شن و دستاشونو به هم فشار

مي‌دن ... انگار منتظرن او كاري بكنه ...

...

ديگه واقعا دلتنگي كلافه‌ش كرده سرش رو بالا مياره نگاهش رو به آسمون سرمه‌اي

– بنفش – مشكي ميندازه دور و برش غوغايي به پا مي‌شه ... حيف كه اونا رو

نمي‌بينه. چشماش داغ شده تارهاي صوتيش آرام حركت مي‌كنن از ته قلبش مي‌گه:

«خدايا ...» و بقيه به سرعت توي سرش مياد «كاري كن طرحم قبول بشه» سكوت

حكمفرما مي‌شه ... انگار كار دنيا متوقف شده و همين يه بنده‌ست كه توي دنيا داره

خدا رو صدا مي‌زنه. فرشته‌ها زانو مي‌زنن و از شوق اشك مي‌ريزن. حضوري ...

ندايي ... همه به احترام و خشوع مي‌ايستند: « چرا صدايم نمي‌كني؟ صدايت را از

من دريغ مي‌كني. تو را عاشقانه دوست دارم چرا از من نمي‌خواهي؟ با من بگو هر

چه در دل داري. فرياد بزن ... شكوه كن ... درد و دل كن ... دعوا كن ... ولي بگو ... با

من بگو ... فقط من ... حرف بزن به صداي تو كه اسم مرا مي‌برد مشتاقم ... برايت

بهترين‌ها را مي‌خواهم ... و بهترين‌ها منم ... من عاشقم ... تو هم عاشق باش».

...

چيزي رو حس مي‌كرد كه نمي‌دونست چيه. احساس غريبي داشت توي سينه‌ش

حس غريبي كه باعث شده بود نفس نفس بزنه. نمي‌دونست اين احساس خوبه يا بد.

نا خودآگاه به موبايلش نگاه كرد موبايل زنگ زد. مو بر اندامش سيخ شد. دلش

مي‌خواست پرتابش كنه توي جوي آب! جواب داد: «بله ... خودم هستم» شنيد: «...

پذيرفته ... فردا 10 صبح ... اصل كارت ملي و ... عقد قرارداد ...» سرش سنگين بود.

يه عالمه اشك توي چشماش موج مي‌زدن و مي‌خواستن مثل سيل بيرون بريزن «

نه ... اينجا خيابونه ... نه اينجا نه ... اينجا نه» سرش رو بالا آورد . به آسمون كه حالا

كاملا مشكي شده ... نگاه كرد. توان حرف زدن نداشت حتي نمي‌تونست شكر كنه.

تلفن هنوز رو به روي صورتش بود. ديگه مهم نيست كه اينجا خيابونه ... اجازه داد

اشك‌هاش بريزن همون جا ... توي ميدان وليعصر، كنار همون درختايي كه لابه‌لاشون

چراغاي آبي و سفيد كار گذاشتن. ... عاشق كه اهل ملاحظه نيست.

 ...

و يه لشگر آدم همزمان در دو جهت مخالف در حركتن و متعجب دزدكي نگاهش مي‌كنن.

 

و ... دو نفر همزمان دارن مي‌گن:

  «مي‌دوني كه اگه نمي‌خواستي هم بهت مي‌دادم ....

                                                   من فقط مشتاق صداي تو بودم .... عاشقتم»

  «مي‌دونم كه اگه نمي‌خواستم هم بهم مي‌دادي .....

                                                    تو فقط منتظر صداي من بودي ..... عاشقتم»

 

حيف كه نمي‌تونه ببينه توي دنياي موازي چه هياهويي به پاست.

 

يأس

از دوستش جدا شد. با لبخند و بعد از كلي گفتن و خنديدن و تجسم صحنه‌هاي  خنده‌دار. هميشه وقتي با هم هستن از يه موقعيت كوچولو داستان‌هاي كوچولوي خنده‌داري مي‌سازن. دوستش هم كه قدرت تخيل بالايي داره ريسه مي‌ره. گاهي داستان‌هايي سر هم مي‌كنن كه فقط توي كارتون‌ها ممكنه اتفاق بيفته!!!

از دوستش جدا شد. با لبخند ... باهم دست دادن و ... خداحافظ رفيق و به محض اينكه روش رو برگردوند دوباره خودش بود، با همون غم غريب هميشگي. وسط ميدان وليعصر با اون درختايي كه لابه‌لاش چراغاي آبي و سفيد كار گذاشتن  ... يه دنيا سكوت ... يه دنيا دلتنگي ... يه دنيا غم ... يه دنيا «چه كار كنم؟» يه لشگر آدم همزمان در دو جهت مخالف در اطرافش در حركتن.  پياده مي‌ره تا چهار راه انقلاب. جديداً اين كار رو شروع كرده. هر وقت مي‌رسه وليعصر پياده مي‌ره ... با همون قلب سنگين  ... چشم هاي بي فروغ، صورت بي لبخند.

چقدر عجيبه آدمي كه اينقدر بي‌علاقه‌ست به اين دنيا، بي دعوت دنيا اومده!!! عجب دنياي غريبيه ... سينما فيلم دعوت رو روي پرده داره! ... بهش نگاه مي‌كنه ولي فقط نگاه مي‌كنه ...

«اينجا چكار مي‌كنم؟» ... «نمي‌خوام باشم» ... «بايد برم» ... يه چيزي توي گوشش زمزمه مي‌كنه ... شايد هم خودشه كه از زبان كسي توي گوش دلش مي‌خونه: «بايد بموني» ... «بايد» ... «تو عاشقي» ... «عاشق بمون» ... «اينجا بمون چون من اينطور مي‌خوام» .. «چون منم عاشقم». جواب نمي‌ده ... نه مي‌گه نه، ...  نه مي‌گه آره فقط ساكت مي‌شه

چشماش غصه دارن. دوست دارن ببارن. نه ... اينجا نميشه. اين چه حسيه كه رهاش نمي‌كنه؟

دنيا چقدر خاليه ... همچنان پياده مي‌ره ... فقط خدا هست ... ياد پيغام خوش آمد موبايلش مي‌افته : «اني قريب»

قريب. ...

           قريب! ...  

                        قريب؟ ولي چقدر ساكت

...

وسط شلوغي ايستاده از هر طرف فشار وارد مي‌شه اما اون اينجا نيست اصلا در اين زمان و مكان نيست. چشماش روي آسمون ثابت مي‌مونه ... منتظر ... بدون حرف ... بدون اشك .... اتوبوس حركت مي‌كنه و اونو با خودش مي‌بره

 

هراس

وای خدای من ...

چقدر توي اين دنيا زندگي كردن هراس انگيزه! يه خروار آدم كه خيل عظيمي از اونا به

شدت گرفتار گناهن ... همه ما بدي‌ها و خوبي هايي داريم اما بعضي ها شديداً

گرفتارن. انگار دنيا بين دو قطب افراط و تفريط سرگردانه و عده متوسط الحالش كمن.

نه به عده اي كه حتي كوچكترين ارزش‌هاي اخلاقي براشون بي معنا شده ... نه به

عده‌اي كه حتي حلال خدا رو هم حرام مي‌كنن ... انگار مي‌خوان از خدا مومن تر

باشن!

قسمت ترسناك قضيه وجود اين مسايل نيست، ترسناك اينه كه اگر حواست رو جمع

نكني، خيلي راحت تو هم مي‌شي يكي مثل اونا ... اين خيلي وحشتناكه كه آدم

احساس كنه با يه لحظه غفلت يا بي‌توجهي به باورهاش، تبديل به يكي از اون

هيولاهايي مي‌شه كه سرزنششون مي‌كرده!

 

گاهي فكر مي‌كنم چند تا كار هست كه بي‌توجه به معنيش همينطوري طوطي وار

انجامشون مي‌دم؟؟؟ يا چند تا كار هست كه معنيش رو مي‌دونم اما خودمو به نفهمي

مي‌زنم؟؟؟ چند بار تو زندگيم آگاهانه حضور خدا رو ناديده گرفتم ... از سكوتش سوء

استفاده كردم؟ چند بار مي‌دونستم دارم اشتباه مي‌كنم و اصلا بهش فكر نكردم چون

مي‌خواستم اون كار رو بكنم؟

        و ...

             چقدر مرگ نزديكه

                                       و ...

                                                چقدر من غافلم!!!

 

خودمونيم اينجا غريبه نيست ... واقعا مي‌ترسم ...

                     نه از اجتماع ... نه از آدماي بد ... نه از شرايط

                                                                             از خودم

                                                                                         پناه بر خدا!

                                                                      تا حالا رعب آورتر از خودم نديدم

 

 

تشکر

با سلام به همه دوستان خوبم

يه مدت – گويا طولاني -  نبودم از همه عزيزانم كه هي اومدن اينجا و هي ديدن آپ

نكردم و هي فحش ندادن و فقط پيغام‌هاي محبت آميز برام گذاشتن ممنونم و در

ضمن عذر خواهي مي‌كنم

از دوستاني هم كه اومدن و پيغام نذاشتن و فحش دادن يا اصلا نيومدن هم ممنون (اي بي معرفتها)

 

و يه توضيح اين وبلاگ رو ساختم تا فقط دلنوشته توش باشه. كار دل هم كه حساب و

كتاب نداره يه وقت يه عالمه حرف واسه گفتن داره يه وقت لال مي‌شه و فقط نگاه

مي‌كنه و حرف گوش نمي‌ده،

 

نمي‌خوام مقيد به آپ كردن باشم تا نوشته ها واقعا دلنوشته باشه نه رفع تكليف.

 

اما لطف كنيد و سر بزنيد و اگه دوست داشتيد دلتنگي‌هاتون رو برام بنويسيد

 

                                                                          عبور نگاه سبزتان را سپاس

 

 

شرمسارم

خدایا سلام

 

تا بحال بهت گفتم چقدر شرمسارم؟

 

چرا؟ چون تو اینقدر دوستم داری و من تو را دوست ندارم!

 

محبوبم! تو تنها و تنها کسی هستی که بدون هرگونه چشمداشت مرا دوست داری.

 

برای تو مهم نیست

 

که من کی هستم، چقدر ثروت و تحصیلات دارم، چه لباسی می پوشم، چقدر آدم

 

خوبی هستم، با چه

 

کسانی در ارتباط هستم، چقدر اشتباه می کنم، تو را سپاس می گذارم؟ تنهایی ات

 

را پر می کنم؟ ...

 

تو نیازی به من نداری. برایت مهم نیست که حتی دوستت دارم یانه، اصلاً به وجود تو

 

آگاهم؟ تو را باور دارم یا نه؟

 

تو برای خودت هیچ چیز نخواستی.

 

تو ... تو فقط مثل یک خالق ... بی ادعا و بی توقع، مخلوقت را دوست داری،

 

                                                                                      با همه جهالتش ...

 

چطور شرمسار نباشم؟

 

محبت های تو را درک نمی کنم. عمرم، این هدیه تکرار نشدنی تو را،

 

                                                                             ارزان به غصه می فروشم.

 

یکبار صدایت می کنم، ده بار اجابت می کنی، ده بار صدایم می کنی،

 

                                                                                  یکبار پاسخ نمی گویم!

 

اگر خواندم و پاسخ گفتی، پس هستی و اگر تاخیر کردی در اجابتم،

              

                                                                             گوساله پرست می شوم!

 

در سختی نامت را فریاد می زنم ولی باور ندارم که می آیی!

 

                                                                         تا زمانی که واقعا می آیی ...

 

و جالب اینجاست که همیشه به موقع آمده ای ...

 

                                                          و من این را خوب می دانم ...

                            

                                                                                       و باز تشویش دارم!

 

زمانی که رانده از همه جا و از روی ناچاری به درگاه تو باز می گردم به جای آنکه

 

بپرسی «چرا گناه کردی؟» می گویی: «پس چرا دیر آمدی عفوت کنم»

 

                                                                و بلادرنگ در خانه ات را می گشایی

 

ای کاش ... ای کاش ... ای کاش ... ای کاش ...

 

کسر کوچکی از محبتی را که به من داری، به توداشتم ...

 

آنگاه سرم را بالا می گرفتم و فریاد می زدم:

 

                                                                  من عــــاشـــقم

 

 

تا کی تمنای عشق تو را فریاد کنم؟

 

 

هان، ای طبیب عاشقان، دستی فروکش بر برم          تا بخت و رخت و تخت خود بر عرش و کرسی بربرم

 

بر گردن و بر دست من بربند آن زنجیر را                     افسون مخوان ز افسون تو هر روز دیوانه ترم

 

بی لطف و دلداری تو، یارب، چه می لرزد دلم!             در شوق خاک پای تو،یارب، چه می گردد سرم!

 

پیشم نشین، پیشم نشان، ای جان جان جان جان     پُر کن دلم گر کشتیم، بیخم ببُر گر لنگرم

 

گه در طواف آتشم، گه در شکاف آتشم                      باد آهن دل سرخ رو از دمگه آهنگرم

 

توضیح:

این چند بیت از غزل 1373 دیوان شمس انتخاب شده است.